Sonsbeek 2019

Sonsbeek Theater Avenue. Een begrip in Arnhem en omstreken. Een waar theater feest in het mooie Sonsbeek. Het park wordt omgetoverd tot een theaterfestival met Theatertenten, Theaterwagens, Foodtrucks en Zeer Gezellige Mensen. En wij waren weer van de partij. De meiden. Dookje, Femke, Vivianne en Kim. In de tent van het Posttheater, samen met oa de heren van Op Sterk Water. 4 dames en 4 heren. (kan je je iets van de kleedkamer voorstellen? Een puberkamer is er niets bij….)
We hebben ons nieuwe materiaal van Lusten en Lasten gespeeld. Dat was wel spannend. Want je kan achter je pc, of in je repetitielokaal wel bedenken dat iets leuk is of grappig, maar is dat ook echt zo?
Nou, gelukkig wel. We zijn ervoor gegaan, hebben 6x geshined, gehuild en gelachen, gedanst en gespeeld, gezongen en genoten.

We hadden de bof dat het 6x uitverkocht was. Ik vond dat echt heel erg bijzonder.
We staan sinds 2009 op het festival. In het begin moesten we echt elke minuut dat we er waren flyeren. Zo doet iedereen dat. Parade lopen. Iedereen overhalen om naar je voorstelling te komen.

Ik heb zelfs in het begin in een roze handdoekje rondgelopen en geflyerd, want zo stonden we ook op onze poster. “heeft u wat te doen om 16.00? Komt u naar LOS muziektheater?” En dan verkochten we best wel goed. Het was hard werken; hartstikke leuk, maar ook hard werken.
Elk jaar opnieuw stonden we op sonsbeek. Onze nieuwe stukken uitproberen voor een nieuwe voorstelling of gewoon een leuke set met bekende stukken. Steeds meer werden we een begrip op het festival. We gingen ook van tent naar tent. Kleine tent, grote tent, medium tent, hele hele grote tent.
Dit jaar in de tent van het posttheater. Goed geregeld. Kaartverkoop ging ook online, en aan de tent nog de laatste kaartjes.
En dit jaar.. Hoefden we niet te flyeren. Gewoon niet.
Op vrijdag vroeg ik aan Chantal van het posttheater; ‘hoe gaat het, zal ik nog een rondje flyeren?’ ‘Alsjeblieft niet’ zei ze. ‘Er is al een enorme wachtrij.’

OMG. Een wachtrij. Da’s toch te gek. Ik was zo trots! Ik dacht, hoe bestaat het. Ik vind het altijd nog een gek idee.
Dan denk ik, wie weet nou wie ik ben. Ik ben Kim en ik zing. In LOS, met die 4 leuke meiden. Prima.
Maar op SonsbeekTheaterAvenue ben ik echt een beroemdheid. Als ik een beetje heen en weer wandel naar de bar en weer terug, word ik aan alle kanten toegelachen, er worden foto’s gemaakt, mensen roepen: “oh! Ik heb al kaartjes!”

Super leuk. Ik vind het maar bijzonder. Ik ben een dankbaar mens. Zoveel leuke mensen die naar ons komen kijken, zoveel mensen die er zin in hebben, die lekker zitten te lachen. Niet hoeven flyeren. Geen parade hoeven lopen. huh??? Wat gek!
Toen we speelden toen ik zwanger was van Evy, kon ik door mijn bekkeninstabiliteit niet zo goed lopen. Dus dan waggelde ik naar de wc (elke 5 minuten) met een stapeltje flyers. Dat was toen mijn manier van parade lopen 🙂
Maar nu. Tjonge jonge.
Ik heb nog nooit zoveel drankjes voor iedereen van onze tent gehaald. Gekletst met de koffie mevrouw, praatjes gemaakt…
Ik wist gewoon niet wat ik met m’n tijd aanmoest.
Nu gaan we weer aan de slag. De dingen die niet goed werkten aanpassen en mooie toffe leuke liedjes schrijven. We hebben er zin in.

Dank je wel lief Sonsbeek. Tot volgend jaar. Ik heb van je genoten.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on print
Print

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *